Ik deel mijn leven en huis met mijn lief. We zijn niet in de echt verbonden, maar wel echt samen. Als ik over hem praat met anderen, heb ik het (dus) over ‘mijn vriend’. Meestal volstaat dat woord om de lading te dekken. Maar niet op de crèche. Daar klopt het niet voor mijn gevoel.

Als ik wil vertellen dat mijn lief de kindjes ‘s middags op komt halen, dan klinkt het zo raar als ik zeg: “Mijn vriend haalt ze op”. Alsof ze opgehaald worden door mijn vriendje die niet hun vader is. “Hun vader komt ze halen” klinkt alsof ik niets meer met ‘hun vader’ heb. “Mijn partner komt” klinkt zo formeel en wekt de indruk dat ik mijn leven met een vrouw deel. En “mijn man komt ze halen” is feitelijk onjuist. Toch voelt die laatste zin het beste …

De verwarring zit tussen mijn oren. Het is allemaal suggestie. Want mijn lief is hun vader, mijn vriend en mijn partner. En niet mijn man. Niet officieel tenminste. Zo zie je maar dat een woord niet alleen een betekenis heeft, maar ook een gevoel oproept. En dat betekenis en gevoel aardig kunnen botsen.

Hoe ik het oplos? Heel lafhartig en indirect. Ik zeg lekker luid tegen de kindjes, zodat de leidsters het niet kunnen missen: “Papa komt je vanmiddag ophalen”. Zo weten ze allemaal wie ze kunnen verwachten.